เพราะเจ้าคือแรงบันดาลใจ
หากเพราะเจ้าคือแรงบันดาลใจแห่งข้าฯ
วันคืนอวลอบพบอ้างว้าง อย่างคุ้นชิน
เดือนปีเขี่ยข้าฯทิ้ง จากทรงจำอันเก่าร้าง
ต้นโมกในถุงดินของวันเก่า
เตือนย้ำกาลเวลาที่ย่ำผ่านไป
กระทั่งบัดนี้มันยืนเด่นบนผืนดิน
ทอดกิ่งก้านเขียวชอุ่ม เป็นร่มเงา
ข้าฯไถ่ถามเดือนปี ถึงกวีที่สาบสูญ
หาใช่ดวงใจ ที่หยาบกระด้าง
หากแต่คือจิตวิญญาณที่อ่อนล้า
ร้างไร้ซึ่งเปลวไฟที่เคยโชนช่วงในห้วงหนึ่ง
หากเพราะเจ้าคือเรี่ยวแรงทั้งหมด
ที่ฉวยดวงใจแห่งข้าฯ ไปเก็บเกี่ยว ความฝันทั้งมวล
ยังซุ้มสวน ล้วนแต่งแต้ม โดยจินตนาการอันสดไสว
จนเป็น “สวนในดวงตา”เสมอมา
ในสวนหอม ห้อมล้อมด้วยมวลดอกไม้หลากสีสัน
ขณะข้าฯป่วยไข้อย่างไร้เรี่ยวแรง
มีไหม?ดอกใบใดได้เยียวยา
หรืออาจเป็นเจ้าที่หยิบยื่นพลังบางอย่าง
ส่งสู่ความล่วงรู้ผ่านห้วงกาล ของความไร้ตัวตน
เพื่อกอบวิญญาณอันเหนื่อยล้า ได้กลับคืน
และ “ใบไม้”ใบนั้นสงบนิ่งในดวงตา..
…………………..
กันยายน ๕๑
Post Footer automatically generated by Add Post Footer Plugin for wordpress.
